Blog

Het is zaterdagochtend. December. Een dag met veel dingen als alle andere dagen. De zon die opkomt, de wind die waait, de postbode die langsrijdt en koffie. En toch is het voor iedereen weer een nieuwe dag. Brandschoon. Vol met mogelijkheden en onmogelijkheden. De dag van gisteren is voorbij en bestaat toch ook doordat we aan gisteren denken en daarbij van alles voelen.  Ik hoorde gisteren iets dat ik al langer voelde, maar waar moeilijk over na te denken was. Het denken sloeg soms wild om zich heen de afgelopen weken. Het kon allerlei kanten op. Het was niet de onwetendheid op zich die het lijden veroorzaakte. Juist in de drang naar willen weten waar je aan toe bent, het willen hebben van zicht op de komende tijd of te kunnen handelen om de situatie te veranderen, daar zit het lijden. De weerstand. De angst. Alles in mensen is er op gericht om er zo lang mogelijk te zijn. Bewust en onbewust. De drijvende oerkracht onder ons voortbestaan die zich op talloze manieren kan manif...

Wachten Het is onlosmakelijk verbonden met ziek zijn. Wachten. Misschien, beter gezegd, is wachten onlosmakelijk verbonden met leven. Misschien vallen het wachten en de tijd meer op als je ziek en onzeker bent. Afhankelijk zijn van anderen. Het is een kunst op zich om onderdeel te zijn van een grote draaiende medische molen. Een molen waar ik mijn huidige bestaan aan te danken heb. En toch ook een molen waar slecht nieuws uit kan rollen. Dat is zwaar en vermoeiend. Het kan allerlei kanten op.   Waar het wachten soms verlicht kan worden door uit te kijken naar een fijn moment, een mooi vooruitzicht of juist de mooie dingen die er nu zijn, blijft de spanning van de komende scanuitslagen als een soort trol op m’n schouder fluisteren. Hij lispelt niet per se de fijnste scenario’s in mijn oor. Over een paar dagen weet ik waarop ik gewacht heb. Ik verwacht maar even niet te veel van mezelf en laat de trol z’n ding doen. Klets maar, dan werk ik ondertussen in de tuin, geniet v...

Als een klein jongetje dat naar de schoolarts moet sta ik in mijn onderbroek te wachten bij het grote apparaat. Ik ben doodsbang. Bang voor de kleine ruimte. Het stil moeten liggen. Bang voor wat zichtbaar wordt op de scan. Het is ondertussen een paar maanden geleden dat de huisarts op de stoep stond met de mededeling dat ik een zeldzame vorm van schildklierkanker heb. Ondertussen is er een behandelplan. Een operatie. De MRI-scan die nu gemaakt wordt, is een belangrijke stap ter voorbereiding op de komende ingreep. Ik heb een tumor op mijn schildklier met een groot aantal uitzaaiingen in de lymfeklieren aan de linkerzijde van mijn hals. Hoe het er precies voor staat, de vergroeiingen, de samenstelling van de tumoren en het perspectief dat daar bij past is nog een puzzel. Ik probeer de storm die in mijn hoofd opsteekt tot bedaren te brengen. Gelaten ga ik liggen en luister naar de instructies van de verpleegkundigen. Ik moet stil liggen, het liefst zo min mogelijk slikken en n...

Vaarwel Het vriest. We zitten op anderhalve meter van elkaar in de tent. Je hebt een kacheltje gemaakt waardoor het aangenaam warm is binnen. De oostenwind loeit en laat het tentzeil wapperen. We voeren een gesprek over de wereld. ”De wereld gaat naar de knoppen en we moeten het roer omgooien. Er blijft zo geen leefbare planeet over voor onze kinderen”. We zijn stil. Aandachtig draai je een shaggie. “Ik kan niet meer meedoen in deze samenleving. Als kind deed ik eigenlijk al niet mee”. We voerden de afgelopen maanden veel van dit soort gesprekken. Je zat vol met oplossingen om de wereld te veranderen. Soms sprak je midden in de nacht mijn voicemail in als je een geniale ingeving kreeg. Een grote waterkrachtcentrale bij de Afsluitdijk, andere werktijden om het fileprobleem op te lossen en de invoering van een basisinkomen. Je stond voor iedereen klaar die jou om hulp kwam vragen. Naast deze grote plannen lukte het je niet om stappen te maken die je eigen leven makkel...

Veilige plek Ik creëerde hem vaak zelf. Een veilige plek. In een hut in het bos, op mijn surfplank, op de voetbalveldjes, in mijn fantasiewereld en soms diep weggekropen onder de dekens in bed. Bij vriendjes en vriendinnetjes zat er na thuiskomst uit school een lieve moeder te wachten met een kop thee. Ik had dat thuis niet. Bij mij thuis was het vaak onveilig omdat mijn moeder het leven niet aankon. Mijn moeder lag regelmatig op bed. Depressief en angstig. Talloze keren heb ik me afgevraagd of ze nog leefde als ik terug kwam uit school en zachtjes de slaapkamerdeur opendeed. `Ik wil niet meer`, zei ze dan soms. “Neem nooit kinderen”, was een andere gevleugelde uitspraak. In de periodes waarin de wanhoop bij mijn moeder verder opliep wilde ze er echt mee stoppen. Ik was daar als kind bij en heb haar tegen moeten houden. Er vielen klappen. Ze probeerde op de snelweg uit de auto te springen. Er is een sigaret op mij uitgedrukt. Een kleine greep uit de beangstigende m...

De octopus op de Afsluitdijk Vijftien jaar geleden zat ik maandenlang samen met jou op de bank met de gordijnen dicht. In de tussenliggende jaren was je verder op de achtergrond en bracht je af en toe een ongewenst verrassingsbezoek. Ik was juist zo blij dat je er bijna niet meer was. Ik dacht dat ik je te pakken had. In de houdgreep, of wat nog beter leek, weggeduwd. Eerder dit jaar leek het alsof je langskwam om nooit meer weg te gaan. Je was er almaar vaker en op steeds meer plekken. Angst als een octopus met steeds langer en sterker wordende tentakels. Iedere dag meer zuignappen om je vast te klampen. In de auto, tijdens vergaderingen, terwijl ik op de bank zat, s’nachts in bed en uiteindelijk zelfs tijdens het spelen met mijn dochtertje. Ik heb weer geprobeerd om je te verjagen en weg te duwen. Met medicijnen, soms met bier, met trucjes in mijn hoofd, pogingen tot meditatie en boos zijn op mezelf. Judo met een octopus is vermoeiend en ik legde het af. Je werd nog groter e...

Na de verschrikkelijke aanslagen in Parijs van afgelopen vrijdag vroeg een aantal mensen of ik net als eerder dit jaar weer een herdenkingsbijeenkomst in Emmen organiseer. Ik heb besloten om dit niet te doen.  Veel mensen zijn vandaag een minuut stil, hebben profielfoto's met een Franse vlag en er worden op allerlei plekken bijeenkomsten georganiseerd om stil te staan bij de gebeurtenissen in Parijs. Een mooie collectieve reactie op de extreme haat van een gevaarlijke groep. Voor mij werkt dit collectieve stilstaan niet meer.  In Parijs en op andere plekken binnen en buiten Europa hebben de aanslagplegers laten zien dat ze de verworvenheden en vrijheden van allerlei samenlevingen in het hart willen raken. Ik geloof dat we juist nu die verworvenheden het grootst mogelijke podium moeten geven door het klein te maken in ons dagelijks leven. Maak kunst! Bevraag elkaar! Leer van elkaar! Wees geduldig! Knuffel de kinderen! Heb elkaar lief! Debatteer! Laat iedereen meedoen!...