Posts

Over kleine Peter en #ikkijknietweg

Afbeelding
Veilige plek Ik creëerde hem vaak zelf. Een veilige plek. In een hut in het bos, op mijn surfplank, op de voetbalveldjes, in mijn fantasiewereld en soms diep weggekropen onder de dekens in bed. Bij vriendjes en vriendinnetjes zat er na thuiskomst uit school een lieve moeder te wachten met een kop thee. Ik had dat thuis niet. Bij mij thuis was het vaak onveilig omdat mijn moeder het leven niet aankon. Mijn moeder lag regelmatig op bed. Depressief en angstig. Talloze keren heb ik me afgevraagd of ze nog leefde als ik terug kwam uit school en zachtjes de slaapkamerdeur opendeed. `Ik wil niet meer`, zei ze dan soms. “Neem nooit kinderen”, was een andere gevleugelde uitspraak. In de periodes waarin de wanhoop bij mijn moeder verder opliep wilde ze er echt mee stoppen. Ik was daar als kind bij en heb haar tegen moeten houden. Er vielen klappen. Ze probeerde op de snelweg uit de auto te springen. Er is een sigaret op mij uitgedrukt. Een kleine greep uit de beangstigende m...

De octopus op de Afsluitdijk

De octopus op de Afsluitdijk Vijftien jaar geleden zat ik maandenlang samen met jou op de bank met de gordijnen dicht. In de tussenliggende jaren was je verder op de achtergrond en bracht je af en toe een ongewenst verrassingsbezoek. Ik was juist zo blij dat je er bijna niet meer was. Ik dacht dat ik je te pakken had. In de houdgreep, of wat nog beter leek, weggeduwd. Eerder dit jaar leek het alsof je langskwam om nooit meer weg te gaan. Je was er almaar vaker en op steeds meer plekken. Angst als een octopus met steeds langer en sterker wordende tentakels. Iedere dag meer zuignappen om je vast te klampen. In de auto, tijdens vergaderingen, terwijl ik op de bank zat, s’nachts in bed en uiteindelijk zelfs tijdens het spelen met mijn dochtertje. Ik heb weer geprobeerd om je te verjagen en weg te duwen. Met medicijnen, soms met bier, met trucjes in mijn hoofd, pogingen tot meditatie en boos zijn op mezelf. Judo met een octopus is vermoeiend en ik legde het af. Je werd nog groter e...

Het grootst mogelijke podium

Afbeelding
Na de verschrikkelijke aanslagen in Parijs van afgelopen vrijdag vroeg een aantal mensen of ik net als eerder dit jaar weer een herdenkingsbijeenkomst in Emmen organiseer. Ik heb besloten om dit niet te doen.  Veel mensen zijn vandaag een minuut stil, hebben profielfoto's met een Franse vlag en er worden op allerlei plekken bijeenkomsten georganiseerd om stil te staan bij de gebeurtenissen in Parijs. Een mooie collectieve reactie op de extreme haat van een gevaarlijke groep. Voor mij werkt dit collectieve stilstaan niet meer.  In Parijs en op andere plekken binnen en buiten Europa hebben de aanslagplegers laten zien dat ze de verworvenheden en vrijheden van allerlei samenlevingen in het hart willen raken. Ik geloof dat we juist nu die verworvenheden het grootst mogelijke podium moeten geven door het klein te maken in ons dagelijks leven. Maak kunst! Bevraag elkaar! Leer van elkaar! Wees geduldig! Knuffel de kinderen! Heb elkaar lief! Debatteer! Laat iedereen meedoen!...

'Eigenlijk besta ik niet'.

Afbeelding
'Eigenlijk besta ik niet'.  Meedoen Het is december. Vlak voor de feestdagen. Buiten vriest het een paar graden. In de oude caravan is het warm. We kunnen elkaar bijna niet verstaan door de voortdurend blaffende hond. Ik heb een broodje kroket meegenomen en luister naar Jan. Jan wordt over een paar weken 65. Hij woont al bijna vijf jaar met zijn twee honden in een caravan. “ Ik woon hier wel, maar eigenlijk besta ik niet, ik weet niet meer hoe ik nog iets voor elkaar kan krijgen ”. Jan kijkt met een verdrietige blik in zijn ogen langs het gordijntje naar buiten. “ Eigenlijk wil ik heel graag meedoen in de samenleving. Ik wil iets betekenen voor andere mensen. Natuurlijk heb ik fouten gemaakt, maar die tijd is voorbij ”. Jan heeft geen adres. Geen paspoort. Geen zorgverzekering en heeft al 15 jaar geen dokter gezien. De overgebleven familie woont ver weg. Hij heeft wel telefonisch contact met zijn dochter, maar die heeft hij al jaren niet meer gezien. “ Ik ga 1 k...

Uitdaging voor politiek Emmen. Bijeenkomst vrijdag 28 november.

Afbeelding
Politieke avond over de toekomst van Emmen. Kom je ook? Vrijdag 28 november vanaf 19:30 wordt er in de bibliotheek in Emmen een politieke avond gehouden naar aanleiding van dit blog .  Drie maanden geleden schreef ik deze uitdaging uit en ik heb ondertussen tientallen gesprekken gevoerd over onze lokale politiek. Uit veel van deze gesprekken bleek een enorme lokale betrokkenheid bij mensen. Dat was voor mij dan de aanleiding om dit blog te schrijven en er een avond van te maken.  De avond Het eerste deel van deze avond kunnen de partijen die op de uitdaging zijn ingegaan hun bijdrage naar voren brengen. De andere partijen zijn natuurlijk van harte welkom, maar die zullen niet hetzelfde podium krijgen. Naast inbreng van de politiek actieve inwoners van Emmen hoop ik dat er ook mensen komen die wat minder of niet betrokken zijn bij de politiek. Het tweede deel van de avond krijgen alle mensen de mogelijkheid om over de toekomst van onze regio in gesprek te gaa...

Schrijnende eenzaamheid

Afbeelding
Noodkreet De afgelopen dagen stonden de verpleeghuizen weer volop in de belangstelling. Belangrijke aanleiding hiervoor was een  noodkreet van twee heren uit Den Haag. Een noodkreet over de zorgomstandigheden van de moeder van staatssecretaris van Rijn. Twitter, de kranten en allerlei andere media stonden onmiddellijk bol van de verontwaardigde reacties.  Mijn moeder Afgelopen najaar is er na een lang en verschrikkelijk dementieproces een eind gekomen aan het leven van mijn moeder. Ze heeft een aantal jaren onder wisselende omstandigheden in een verpleeghuis gewoond. We hebben als familie meerdere malen overwogen om haar daar weg te halen. Ik heb in het verpleeghuis dingen zien gebeuren die het daglicht niet verdragen. Gepruts van verpleging, onbegrijpelijke managementbeslissingen, onderbezetting, vervuiling en ga zo maar door. We hebben als familie ons best gedaan om deze omstandigheden te verbeteren en dat lukte soms wel en soms niet. Het proces van los...

Een weekend met mindfulness, schapen en rust

Afbeelding
Weekend Start With Stop Mini-vakantie Op vrijdag 21 november zijn we weer welkom op de De Maanhoeve . Het thema van deze keer is ' rennen en stilstaan ' .  In het weekend oefenen we op een laagdrempelige en nuchtere manier met meditatie en mindfulness. Sommige deelnemers hebben hier ervaring mee, voor anderen is het een introductie. Eerdere deelnemers gaven aan het weekend als een soort mini-vakantie te beschouwen. Je moet niks, komt tot rust en leert hoe je mindfulness in je dagelijks leven kan toepassen. We starten op vrijdagavond  om 18:00 en worden ontvangen  met een maaltijd. In het weekend gaan we ook een dagdeel met de schaapskudde op pad. Op zondag rond 15:00 ronden we het programma af. De Maanhoeve is van alle gemakken voorzien. Bedlinnen en handdoeken zijn aanwezig. Het is voor binnen prettig om kleding mee te nemen die makkelijk zit en voor het buitengedeelte iets warms. Regenkleding en goede schoenen zijn ook handig voor als we met de scha...